Nαι, θα έφευγα.
Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι
επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι
συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό
δεν υπάρχει. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες
συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη,
φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον
παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι
κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε κάν τους στοιχειώδεις της
καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει
ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο –
συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας – να κάνει τα
πάντα για λογαριασμό του.
..............................
..............................
Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ’ενα
PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για
μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ
την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης
κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου- της συλλογικής εργασίας,
της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ
ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει
καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας
μην είχε θάλασσα.
Το τίμημα που πληρώνουμε γι’αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο.
Ναι, θα έφευγα. | espresso croquant
